Υπάρχουν έργα που μιλούν από μόνα τους. Και υπάρχει και η παιδική χαρά στο Συκάμινο, η οποία πλέον δεν μιλάει. Απλώς… σιωπά.
Οι φωτογραφίες που καταγράψαμε αποτυπώνουν μια εικόνα που δύσκολα μπορεί να εξηγηθεί με λογικά επιχειρήματα. Σε έναν χώρο που προορίζεται για παιχνίδι, γέλια και παιδικές φωνές, έχουν απομείνει σήμερα μόλις μία τραμπάλα και μία σούστα.
Όσο για τις κούνιες; Μάλλον αποτελούν πλέον ιστορικό μνημείο. Οι τρεις σειρές όπου κάποτε υπήρχαν καθίσματα για τα παιδιά έχουν εξαφανιστεί, αφήνοντας πίσω μόνο τους μεταλλικούς κρίκους να κρέμονται σαν σιωπηλοί μάρτυρες της εγκατάλειψης.
Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι πρόκειται για μια νέα, πρωτοποριακή μορφή παιδικής χαράς. Μια «διαδραστική εμπειρία φαντασίας», όπου τα παιδιά καλούνται να οραματιστούν τις κούνιες που λείπουν. Ίσως μάλιστα να εντάσσεται σε κάποιο πιλοτικό πρόγραμμα ανάπτυξης της δημιουργικής σκέψης…
Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ πιο πεζή. Ένα χωριό με οικογένειες και παιδιά βλέπει τον μοναδικό χώρο παιχνιδιού να υποβαθμίζεται μέρα με τη μέρα, χωρίς να φαίνεται κάποια ουσιαστική παρέμβαση.
Και εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα.
Οι τοπικοί εκλεγμένοι άρχοντες του Συκαμίνου περνούν από εκεί; Βλέπουν αυτή την εικόνα; Τη θεωρούν φυσιολογική; Ή μήπως τα παιδιά του χωριού θα θυμηθούν ξανά την ύπαρξή τους όταν θα πλησιάσουν οι δημοτικές εκλογές του 2028;
Μέχρι τότε, η παιδική χαρά του Συκαμίνου παραμένει ένα μνημείο εγκατάλειψης. Με τις κούνιες να έχουν εξαφανιστεί, τους κρίκους να αιωρούνται στον αέρα και τα παιδιά να αναζητούν αλλού αυτό που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο: έναν ασφαλή και πλήρη χώρο παιχνιδιού.
Γιατί οι υποσχέσεις μπορεί να έρχονται και να φεύγουν. Οι άδειοι κρίκοι όμως μένουν εκεί και θυμίζουν σε όλους την πραγματικότητα.