Ο Γιώργος Δάμπασης, ένας ηθοποιός με μακρά και διακεκριμένη πορεία στο ελληνικό θέατρο, επανέρχεται στο προσκήνιο της σκηνοθεσίας. Αυτή τη φορά, επιλέγει να αναμετρηθεί με το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, παρουσιάζοντας στο Θέατρο Αργώ ένα νέο θεατρικό κείμενο με τίτλο «Optansia & Guerrilla». Πρόκειται για μια παράσταση-δοκιμή, εμπνευσμένη από το ιστορικό έργο «Ο Γορίλας και η Ορτανσία», το οποίο μεταφέρει την αρχική ιστορία στο σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο.
Η συγκεκριμένη σκηνοθετική απόπειρα αποτελούσε, σύμφωνα με τον ίδιο τον Δάμπαση, ένα απωθημένο δεκαετίας. Η επιθυμία για την προσέγγιση του συγκεκριμένου κειμένου του Καμπανέλλη υπήρχε εδώ και χρόνια, ωστόσο οι συγκυρίες δεν ευνοούσαν ως τώρα την υλοποίησή της. Η τρέχουσα επιστροφή του αποτελεί, επί της ουσίας, μια επανεκκίνηση στον θεατρικό κόσμο του Καμπανέλλη.
Η Σχέση του Δάμπαση με το Έργο του Καμπανέλλη
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Γιώργος Δάμπασης επιλέγει να σκηνοθετήσει έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Η προηγούμενη επαφή του με το έργο του μεγάλου δραματουργού ήταν η σκηνοθεσία των «Τεσσάρων Ποδιών του Τραπεζιού». Η επιλογή αυτή τότε, προέκυψε από μια πρόταση του αείμνηστου δασκάλου του, Κώστα Καζάκου, ο οποίος τον κάλεσε πριν από μία δεκαετία για να σκηνοθετήσει ένα έργο στο θέατρο «Τζένη Καρέζη».
Την περίοδο εκείνη, ο Δάμπασης διάβαζε ήδη εντατικά το «Ο Γορίλας και η Ορτανσία», ένα έργο που τον είχε κεντρίσει ιδιαίτερα. Ωστόσο, η επιθυμία του Καζάκου για τα «Τέσσερα Πόδια του Τραπεζιού» τον οδήγησε σε αυτή την επιλογή, την οποία και υλοποίησε με επιτυχία. Η σημερινή του σκηνοθεσία αποτελεί, επομένως, την εκπλήρωση μιας παλαιότερης δημιουργικής επιθυμίας.
Ο Παράγοντας της Αποτυχίας και η Αντίληψη της
Σε μια πρόσφατη συζήτηση, ο Γιώργος Δάμπασης έθιξε ένα σημαντικό θέμα που αφορά τη δημόσια αντίληψη της επιτυχίας και της αποτυχίας. Παρατήρησε ότι σπάνια συναντά ανθρώπους που παραδέχονται ανοιχτά μια αποτυχία. Αντιθέτως, επικρατεί η τάση να παρουσιάζονται όλες οι προσπάθειες ως επιτυχημένες ή τουλάχιστον ως ικανοποιητικές.
- Η Κοινωνική Πίεση: Η κοινωνία συχνά επιβάλλει μια πίεση για διαρκή επιτυχία, καθιστώντας την παραδοχή της αποτυχίας ταμπού.
- Απουσία Αυτοκριτικής: Αυτή η πρακτική υποδηλώνει την απουσία ουσιαστικής αυτοκριτικής, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για την εξέλιξη και τη βελτίωση.
- Μάθημα από την Αποτυχία: Όπως επισημαίνει ο Δάμπασης, η δυνατότητα να αποτύχουμε μία φορά, να αναγνωρίσουμε την αποτυχία και να διδαχτούμε από αυτήν, είναι ένα θεμελιώδες συστατικό της προσωπικής και επαγγελματικής ανάπτυξης.
Η επιστροφή του Γιώργου Δάμπαση στη σκηνοθεσία με ένα έργο του Καμπανέλλη, το οποίο τον απασχολούσε επί χρόνια, σηματοδοτεί όχι μόνο μια καλλιτεχνική αναζήτηση, αλλά και μια σιωπηρή δήλωση. Μέσα από το έργο του, και τις δημόσιες τοποθετήσεις του, αναδεικνύεται η σημασία της αυθεντικότητας, της ειλικρίνειας και της αποδοχής της ανθρώπινης φύσης, συμπεριλαμβανομένων των αδυναμιών της. Ο προβληματισμός του σχετικά με την αποτυχία, εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κριτικής θεώρησης της σύγχρονης κοινωνίας και των αξιών που αυτή προβάλλει.