Σε μία εποχή όπου η διερεύνηση των ορίων της ανθρώπινης φύσης καθίσταται περισσότερο επιτακτική, η επαναφορά του θεατρικού έργου «Μένγκελε» του Θανάση Τριαρίδη στην αθηναϊκή σκηνή του ΠΛΥΦΑ αναδεικνύεται σε ένα καλλιτεχνικό και ταυτόχρονα κοινωνικό γεγονός με ιδιαίτερη βαρύτητα. Για επτά μόλις παραστάσεις, το κοινό καλείται να αντιμετωπίσει μία εμβαθύνουσα θέαση στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Βάνας Πεφάνη.
Η Δομή ενός Ψυχολογικού Θρίλερ
Το έργο, συντασσόμενο πλήρως με τους κανόνες του ψυχολογικού θρίλερ, διακρίνεται για τις απρόβλεπτες ανατροπές του και τις ανατριχιαστικές του προεκτάσεις. Δεν πρόκειται για μία γραμμική αφήγηση, αλλά για μία σχολαστική κατασκευή που στοχεύει στην αποδόμηση των κοινών αντιλήψεων περί ηθικής και ανθρωπισμού. Οι ερμηνείες των Γιώργου Νάσιου και Εύας Πιάδη λειτουργούν ως οχήματα για την εξερεύνηση αυτών των σκοτεινών πτυχών, ενώ η ζωντανή μουσική επιμέλεια του Orestis, με τον τίτλο Live Textures, προσδίδει μία ατμοσφαιρική διάσταση που εντείνει την ψυχολογική ένταση.
Η Βιωματική Προσέγγιση της Σκηνοθεσίας
Η σκηνοθετική άποψη της Βάνας Πεφάνη είναι εξόχως βιωματική, θεμελιωμένη, κατά δήλωσή της, σε πραγματικά ψυχολογικά πειράματα. Αυτή η επιλογή δεν είναι τυχαία. Μετατρέπει τον θεατρικό χώρο σε ένα εργαστήριο, όπου ο ίδιος ο θεατής τίθεται προ του διλήμματος: θα υιοθετήσει τη θέση του πειραματόζωου, υποκείμενος στις συναισθηματικές και διανοητικές πιέσεις του έργου, ή θα επιλέξει να λειτουργήσει ως ερευνητής, παρατηρώντας με κριτική διάθεση τις αντιδράσεις των πρωταγωνιστών και, κατ’ επέκταση, τις δικές του;
Μία Εμπειρία Ενεργούς Συμμετοχής
Δεν πρόκειται περί μίας απλής θεατρικής παρακολούθησης. Το «Μένγκελε» απαιτεί ενεργή συμμετοχή. Η αλληλεπίδραση, ακόμη και η νοητική, με τα τεκταινόμενα επί σκηνής, είναι καθοριστική για την πλήρη κατανόηση των μηνυμάτων του έργου. Ο θεατής καλείται να αναμετρηθεί με ερωτήματα που άπτονται της ανθρώπινης σκληρότητας, της ευθύνης και των ορίων της ηθικής συμπεριφοράς. Είναι μία πρόκληση να εξεταστεί η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει τον θύτη από το θύμα, τον παρατηρητή από τον συνένοχο.
Η Διαχρονική Απήχηση ενός Έργου-Σταθμού
Το «Μένγκελε» του Θανάση Τριαρίδη, γραμμένο το 2012, έχει ήδη καταγραφεί ως ένα έργο-σταθμός στη σύγχρονη ελληνική δραματουργία. Η επιτυχημένη του πορεία, με περισσότερες από 15 διαφορετικές παρουσιάσεις σε σκηνές της Αθήνας, άλλων ελληνικών πόλεων, αλλά και της Κύπρου εντός μίας δεκαετίας, υποδηλώνει τη διαχρονική του απήχηση και την ικανότητά του να ανατροφοδοτεί τον διάλογο γύρω από ζητήματα υπαρξιακής φρίκης. Το κείμενο επιχειρεί μία ενδοσκόπηση στην πλέον αδιανόητη φρίκη της σύγχρονης Ιστορίας, αναδεικνύοντας πώς η ανθρώπινη ψυχή μπορεί να διαβρωθεί υπό ακραίες συνθήκες, αφήνοντας πίσω της ένα δυσερμήνευτο ψυχολογικό και κοινωνικό αποτύπωμα.