Η Αθήνα προσφεύγει εκ νέου στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, επιβεβαιώνοντας τη σταθερή της θέση έναντι των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Με επίσημη επιστολή, χρονολογούμενη την 31η Μαρτίου 2026, η ελληνική πλευρά διατυπώνει με σαφήνεια τις πάγιες θέσεις της, αποκρούοντας τις αξιώσεις που κρίνει «αβάσιμες και παράνομες».

Η πάγια θέση της Ελλάδος και οι διεθνείς κανόνες

Η ελληνική διπλωματία, με την πρόσφατη κίνηση, επιδιώκει την περαιτέρω διεθνοποίηση της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής. Η επαναλαμβανόμενη αυτή παρέμβαση υπογραμμίζει τη διαχρονική προσήλωση της χώρας στους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.

• Η επιστολή αποτελεί απάντηση στις συνεχείς αναφορές της Άγκυρας περί «γκρίζων ζωνών» και αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας.
• Η ρητή αναφορά στο αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδος για επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια αποτελεί κεντρικό στοιχείο της επιχειρηματολογίας.
• Η χώρα καθιστά σαφές ότι η άσκηση αυτού του κυριαρχικού δικαιώματος, κατοχυρωμένου από τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), δεν μπορεί να αποτελεί αιτία πολέμου (casus belli).

Αδιαπραγμάτευτη εδαφική κυριαρχία

Η ελληνική πλευρά τονίζει εμφατικά την αδιαίρετη εδαφική κυριαρχία της επί των νησιωτικών συμπλεγμάτων και των θαλασσίων ζωνών που απορρέουν από αυτά. Η επιστολή προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, λειτουργεί ως υπενθύμιση των διεθνών δεσμεύσεων και των θεμελιωδών αρχών επί των οποίων οικοδομείται η διεθνής έννομη τάξη.

Στρατηγική και περιφερειακές επιπτώσεις

Η επιλογή της Αθήνας να απαντά διαρκώς στις τουρκικές προκλήσεις μέσω του ΟΗΕ αντικατοπτρίζει μια συνεπή στρατηγική που στοχεύει στην απομόνωση των τουρκικών θέσεων και στην ενίσχυση της διεθνούς νομιμοποίησης των ελληνικών διεκδικήσεων. Οι γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο παραμένουν εύθραυστες, με την επιστολή να αποτελεί ένα ακόμα επεισόδιο στην πολύχρονη αντιπαράθεση. Η προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, σε μια προσπάθεια αποφυγής περαιτέρω κλιμάκωσης και διατήρησης της σταθερότητας στην ευαίσθητη περιοχή.