Η οριακή αποδοχή της νέας ρύθμισης

Η πρόσφατη δημοσίευση του ΦΕΚ Β΄2027/07-04-2026, το οποίο αποτελεί τη δεύτερη τροποποίηση της υπ’ αρ. 287/18.09.2025 απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ), συνιστά μία μερικώς θετική εξέλιξη. Η κοινότητα των πασχόντων από Σακχαρώδη Διαβήτη, μέσω της ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ, είχε ασκήσει πιέσεις για την εν λόγω αναθεώρηση. Ωστόσο, η διαφαινόμενη ικανοποίηση επισκιάζεται από την ελλιπή κάλυψη που προβλέπεται, η οποία αποκλίνει σημαντικά από τις πραγματικές θεραπευτικές ανάγκες.

Η ανεπάρκεια της προβλεπόμενης αποζημίωσης

Η ρύθμιση προβλέπει την αποζημίωση μόλις ενός (1) κουτιού ταινιών μέτρησης γλυκόζης ανά τρίμηνο, δηλαδή συνολικά τέσσερα (4) κουτιά ετησίως, για τους χρήστες συστημάτων συνεχούς καταγραφής γλυκόζης (CGM). Αυτή η πρόβλεψη κρίνεται τόσο επιστημονικά αναποτελεσματική όσο και πρακτικά ανεπαρκής.

Η συμπληρωματική ανάγκη χρήσης ταινιών

Η υιοθέτηση των συστημάτων CGM, αν και καινοτόμος, δεν αίρει την ανάγκη για επιπρόσθετες μετρήσεις γλυκόζης αίματος με ταινίες. Αντιθέτως, οι ταινίες παραμένουν απαραίτητες για:

• Επαλήθευση των ενδείξεων: Σε περιπτώσεις που οι ενδείξεις του CGM αποκλίνουν από τα αναμενόμενα, ή όταν ο ασθενής εμφανίζει συμπτώματα υπογλυκαιμίας/υπεργλυκαιμίας που δεν αντικατοπτρίζονται πλήρως από το σύστημα.
• Βαθμονόμηση (Calibration): Ορισμένα μοντέλα CGM απαιτούν περιοδική βαθμονόμηση με τη χρήση αυτοπεριοδικής μέτρησης γλυκόζης αίματος.
• Περιόδους έναρξης χρήσης ή δυσλειτουργίας: Κατά την αρχική χρήση ενός CGM ή σε περιπτώσεις τεχνικής δυσλειτουργίας, οι ταινίες αποτελούν το μόνο αξιόπιστο μέσο παρακολούθησης.

Η αδιαπραγμάτευτη θέση των πασχόντων παραμένει η χορήγηση τουλάχιστον δώδεκα (12) κουτιών ετησίως, δηλαδή ένα ανά μήνα, ώστε να διασφαλίζεται η απαραίτητη ασφάλεια και αποτελεσματική διαχείριση της νόσου.

Η καθυστέρηση στην εφαρμογή της τροποποίησης

Παρά τη δημοσίευση του σχετικού ΦΕΚ στις 7 Απριλίου, η τροποποίηση δεν έχει ακόμη ενσωματωθεί στο σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης. Αυτή η χρονική απόσταση μεταξύ της νομοθετικής ρύθμισης και της πρακτικής εφαρμογής δημιουργεί άγχος και ασάφεια στους ασθενείς, οι οποίοι συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν εμπόδια στην απρόσκοπτη πρόσβαση σε απαραίτητα υλικά.

Οι επιπτώσεις των καθυστερήσεων

Οι καθυστερήσεις αυτές έχουν ευρύτερες κοινωνικές και ψυχολογικές επιπτώσεις, καθώς υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τις δομές υγείας και θέτουν σε κίνδυνο την ομαλή διαχείριση μιας χρόνιας πάθησης. Η απρόσκοπτη πρόσβαση στη θεραπεία δεν είναι απλώς ένα δικαίωμα, αλλά προϋπόθεση για τη διασφάλιση της ποιότητας ζωής των πολιτών και την αποφυγή μελλοντικών επιπλοκών που επισωρεύουν το κόστος στο σύστημα υγείας.