Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών (ΙΣΑ) εκφράζει έντονη ανησυχία για την αυξημένη κυκλοφορία του ιού του Δυτικού Νείλου εντός της Αττικής. Η φετινή επιδημιολογική εικόνα, με την καταγραφή κρουσμάτων, αποκλίνει σαφώς από τα δεδομένα των προηγούμενων ετών, ιδίως του 2022 και του 2023, όταν δεν είχαν καταγραφεί εγχώρια ανθρώπινα περιστατικά στην περιοχή, παρά την παρουσία του ιού σε άλλες περιφέρειες της χώρας. Η εξέλιξη αυτή καθιστά επιτακτική την άμεση ενίσχυση των μέτρων πρόληψης και προστασίας της δημόσιας υγείας.

Η αναγκαιότητα της έγκαιρης παρέμβασης

Η αντιμετώπιση του ιού του Δυτικού Νείλου δεν δύναται να εκκινεί μετά την εμφάνιση ανθρώπινων κρουσμάτων. Η αποτελεσματική θωράκιση της κοινότητας προϋποθέτει την έγκαιρη έναρξη και τη συστηματική εφαρμογή ολοκληρωμένων προγραμμάτων διαχείρισης των κουνουπιών. Αυτά τα προγράμματα οφείλουν να εστιάζουν σε συγκεκριμένους άξονες:

• Προνυμφοκτονία: Στοχευμένες δράσεις για την εξάλειψη των προνυμφών των κουνουπιών στις εστίες αναπαραγωγής τους.
• Εξάλειψη εστιών αναπαραγωγής: Εντοπισμός και απενεργοποίηση λιμναζόντων υδάτων και άλλων σημείων όπου αναπαράγονται τα κουνούπια.
• Εντομολογική επιτήρηση: Συνεχής παρακολούθηση του πληθυσμού των κουνουπιών και του επιπολασμού του ιού σε αυτά.
• Στοχευμένες παρεμβάσεις: Άμεσες και προσαρμοσμένες δράσεις βάσει των ευρημάτων της επιτήρησης.

Κρίσιμες παράμετροι και προκλήσεις

Η φέτος καταγεγραμμένη μεγάλη διασπορά του ιού στην Αττική αναδεικνύει την ανάγκη για επανεκτίμηση των υφιστάμενων πρωτοκόλλων. Η διαχείριση της δημόσιας υγείας σε τέτοιες περιπτώσεις απαιτεί συντονισμό μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων, όπως η Τοπική Αυτοδιοίκηση και οι Κρατικές Υπηρεσίες. Είναι κρίσιμο να διασφαλιστεί ότι οι πόροι και το ανθρώπινο δυναμικό επαρκούν για την υλοποίηση των αναγκαίων δράσεων, προτού η κατάσταση προσλάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Η εμπειρία από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου ο ιός του Δυτικού Νείλου αποτελεί ενδημικό πλέον πρόβλημα, καταδεικνύει ότι η πολιτική πρόληψης είναι η μόνη βιώσιμη λύση. Η καθυστέρηση στην εφαρμογή μέτρων μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο αριθμό νοσηλειών και, ενδεχομένως, σε απώλειες ανθρώπινων ζωών, επιβαρύνοντας ταυτόχρονα το σύστημα υγείας και προκαλώντας κοινωνικό αντίκτυπο.