Η επανεμφάνιση του θεατρικού έργου «Μένγκελε» του Θανάση Τριαρίδη, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Βάνας Πεφάνη, σηματοδοτεί ένα καλλιτεχνικό γεγονός στην αθηναϊκή σκηνή. Το έργο θα παρουσιαστεί στον χώρο του ΠΛΥΦΑ για επτά μοναδικές παραστάσεις, αρχής γενομένης από το νέο έτος, επαναφέροντας ένα βαθιά διεισδυτικό ερώτημα περί της ανθρώπινης φύσης.

Η Δραματουργική Αρχιτεκτονική του Έργου

Η σύνθεση του Τριαρίδη, γραμμένη το 2012, αποτελεί έναν θεατρικό «σεισμογράφο» που καταγράφει τις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Το «Μένγκελε» δεν είναι απλώς ένα ψυχολογικό θρίλερ· συνιστά μια αναμέτρηση με τη φύση του κακού, με απρόβλεπτες ανατροπές και ανατριχιαστικές προεκτάσεις. Η επιλογή των πρωταγωνιστών, Γιώργου Νάσιου και Εύας Πιάδη, προσδίδει την απαραίτητη ερμηνευτική ένταση, ενώ η ζωντανή μουσική επιμέλεια (Live Textures) του Orestis λειτουργεί ως αόρατος συνδιαμορφωτής της ατμόσφαιρας.

Η Σκηνοθετική Προσέγγιση και η Βιωματική Διάσταση

Η Βάνα Πεφάνη προσεγγίζει το κείμενο με μία βιωματική σκηνοθεσία, η οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, βασίζεται σε αληθινά ψυχολογικά πειράματα. Αυτή η προσέγγιση μεταμορφώνει τον θεατρικό χώρο σε ένα εργαστήριο ψυχών, όπου ο θεατής δεν είναι απλός παρατηρητής. Αντιθέτως, καλείται να λάβει μια θέση:

• Θα υποδυθεί τον ρόλο του πειραματόζωου, υποκείμενος στις συνθήκες της σκηνικής δράσης;
• Ή θα επιλέξει τη θέση του ερευνητή, αποκωδικοποιώντας τις συμπεριφορές και τα όρια της ανθρώπινης ηθικής;

Η παράσταση υπερβαίνει τα όρια της απλής θέασης, απαιτώντας ενεργή συμμετοχή και διανοητική εγρήγορση από το κοινό.

Η Διαχρονική Απήχηση του Έργου

Εντός μίας δεκαετίας από τη συγγραφή του, το «Μένγκελε» καθιερώθηκε ως έργο–σταθμός στη σύγχρονη ελληνική δραματουργία. Η παρουσίασή του σε περισσότερες από 15 διαφορετικές σκηνές σε Αθήνα, άλλες ελληνικές πόλεις, καθώς και στην Κύπρο, υπογραμμίζει τη διαχρονική του αξία και την ικανότητά του να προκαλεί προβληματισμό σε ευρύ κοινό. Η επιλογή του Τριαρίδη να αναμετρηθεί με την πιο αδιανόητη φρίκη της σύγχρονης Ιστορίας δεν αποτελεί απλώς μια θεατρική πρόκληση, αλλά μια συνεχή υπενθύμιση των κινδύνων που ελλοχεύουν στην ανθρώπινη φύση και κοινωνία.