Σε μια εποχή όπου οι αναζητήσεις περί της ανθρώπινης φύσης και των ορίων της ηθικής αναδεικνύονται επιτακτικές, το θεατρικό έργο «Μένγκελε» του Θανάση Τριαρίδη επανέρχεται στην αθηναϊκή σκηνή. Πρόκειται για μια παράσταση που, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Βάνας Πεφάνη, φιλοδοξεί να επαναπροσδιορίσει την έννοια της θεατρικής εμπειρίας, προσκαλώντας το κοινό σε έναν διάλογο με τις πιο σκοτεινές πτυχές της συλλογικής μνήμης και της ατομικής ψυχής.

Η Σύλληψη και η Σκηνοθετική Προσέγγιση

Το έργο, βασισμένο στους κανόνες του ψυχολογικού θρίλερ, δεν περιορίζεται σε μια απλή αφήγηση. Αναπτύσσεται με απρόβλεπτες ανατροπές και ανατριχιαστικές προεκτάσεις, φέρνοντας στο φως ερωτήματα σχετικά με τα όρια της ανθρώπινης βίας, της αντοχής και της ηθικής επιλογής. Η σκηνοθεσία της Βάνας Πεφάνη είναι αξιοσημείωτη για τον βιωματικό της χαρακτήρα, αντλώντας έμπνευση από πραγματικά ψυχολογικά πειράματα.

• Οι ηθοποιοί Γιώργος Νάσιος και Εύα Πιάδη ενσαρκώνουν τους κεντρικούς ρόλους, αναδεικνύοντας την ένταση και την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων.
• Τη ζωντανή μουσική επιμέλεια, με τίτλο Live Textures, υπογράφει ο Orestis, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ατμοσφαιρική πύκνωση του έργου.

Η παράσταση διαμορφώνει το θέατρο σε ένα εργαστήριο, όπου ο θεατής τίθεται προ διλήμματος: θα επιλέξει τη θέση του πειραματόζωου ή του ερευνητή; Αυτή η ενεργή συμμετοχή υπερβαίνει την παραδοσιακή σχέση κοινού-σκηνής, μετατρέποντας την θέαση σε μια προσωπική αναμέτρηση.

Η Ιστορική Πορεία και η Κοινωνική Διάσταση

Το «Μένγκελε», γραμμένο το 2012, αποτελεί έργο–σταθμό στη δραματουργία του Θανάση Τριαρίδη. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, παρουσιάστηκε σε περισσότερες από 15 διαφορετικές σκηνές, τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου. Η διαρκής του επανεμφάνιση και η απήχησή του μαρτυρούν την διαχρονική του επικαιρότητα και την ικανότητά του να θέτει ερωτήματα που απασχολούν την κοινωνία.

Το κείμενο επιχειρεί να αναμετρηθεί με την πλέον αδιανόητη φρίκη της σύγχρονης Ιστορίας, χωρίς να κατονομάζει ευθέως, αλλά υπαινισσόμενο τις σκοτεινότερες περιόδους της ανθρώπινης δράσης. Η επανεμφάνιση του έργου στο ΠΛΥΦΑ για επτά μοναδικές παραστάσεις τοποθετείται σε ένα πλαίσιο όπου η συζήτηση για τα όρια της εξουσίας, την ευθύνη του ατόμου και την φύση του κακού παραμένει κεντρική στον δημόσιο διάλογο. Η παράσταση δεν αποτελεί απλώς μια θεατρική προσφορά, αλλά μια πολιτισμική παρέμβαση που καλεί σε αυτογνωσία και κριτική σκέψη.