Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου παρουσιάζει για πρώτη φορά στην ελληνική πρωτεύουσα την παράσταση MÁM. Πρόκειται για μία δημιουργία του καταξιωμένου Ιρλανδού χορογράφου Μάικλ Κίγκαν-Ντόλαν, ένα έργο που έχει αποσπάσει ευμενείς κριτικές διεθνώς και θεωρείται σταθμός στην σύγχρονη χορογραφική τέχνη.
Η παρουσίαση του MÁM στην Πειραιώς 260 προσφέρει στο ελληνικό κοινό την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με μια παράσταση που συνδυάζει την τελετουργική ατμόσφαιρα με τη δυναμική της χοροκίνησης.
Η Σύμπραξη Τέχνης και Παράδοσης
Στο επίκεντρο της σκηνικής δράσης βρίσκεται η διεθνής ομάδα χορού Teaċ Daṁsa. Η εμφάνισή τους πλαισιώνεται αρμονικά από την δεξιοτεχνική απόδοση του Κόρμακ Μπέγκλι, δεξιοτέχνη της παραδοσιακής ιρλανδικής κονσερτίνας. Η σύζευξη αυτή αναδεικνύει μια βαθιά σύνδεση μεταξύ της σύγχρονης έκφρασης και των ριζών της ιρλανδικής πολιτιστικής κληρονομιάς.
Το «Πέρασμα» της Υποχρέωσης
Ο τίτλος MÁM, προερχόμενος από την ιρλανδική γαελική γλώσσα, φέρει διπλή σημασία: περιγράφει τόσο ένα «πέρασμα ανάμεσα στα βουνά» όσο και μια «υποχρέωση». Αυτή η διττή έννοια αποτελεί τον πυρήνα της δραματουργίας του έργου. Ο χορογράφος Μάικλ Κίγκαν-Ντόλαν έχει επισημάνει την εσωτερική παρόρμηση που συχνά οδηγεί τους καλλιτέχνες σε δημιουργικές πράξεις, ακόμη και όταν η λογική εξήγηση απουσιάζει.
Η Γεωγραφία του Μύθου
Η έμπνευση για το MÁM αντλείται από το υποβλητικό τοπίο του West Kerry, στη νοτιοδυτική ακτή της Ιρλανδίας. Μια περιοχή όπου ο βραχώδης χαρακτήρας της γης συνυφαίνεται με αρχαίους μύθους και όπου η αρχαία, ανεμοδαρμένη γλώσσα διατηρείται ζωντανή. Αυτό το ιδιόμορφο σκηνικό λειτουργεί ως μεταφορά για το ανεπιθύμητο, αλλά ενίοτε επιβεβλημένο, μονοπάτι που οφείλει να ακολουθήσει ο άνθρωπος. Το μονοπάτι αυτό, συχνά χωρίς σαφή προορισμό, αντικατοπτρίζει την αναζήτηση νοήματος.
Η Σύνδεση ως Κεντρικός Άξονας
Η δήλωση του Μάικλ Κίγκαν-Ντόλαν ότι «νιώθουμε την υποχρέωση να κάνουμε κάτι, ακόμα και αν δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ακριβώς το γιατί» υπογραμμίζει μια θεμελιώδη διάσταση της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η «σύνδεση», μια έννοια που γεννιέται με την εξάλειψη των διαχωρισμών, αναδεικνύεται ως κομβική. Η αγάπη του χορογράφου για το θέατρο εδράζεται ακριβώς σε αυτή την ικανότητα να δημιουργούνται στιγμές ουσιαστικής σύνδεσης, στιγμές που υπερβαίνουν την απλή παρατήρηση και προσφέρουν μια κοινή, βιωματική εμπειρία.
Κοινωνική Ανάλυση της Τελετουργίας
- Η Αναβίωση του Αρχετυπικού: Η παράσταση λειτουργεί ως σύγχρονη τελετουργία, ανακαλώντας αρχετυπικά μοτίβα σύνδεσης με τη φύση και τον εσωτερικό κόσμο.
- Η Καλλιτεχνική Επιβολή: Η έννοια της «υποχρέωσης» στον καλλιτεχνικό χώρο θέτει ερωτήματα για τον ρόλο της τέχνης ως μέσου κατανόησης και έκφρασης του ασυνείδητου.
- Η Κοινοτική Διάσταση: Η επιτελεστική τέχνη, ιδίως ο χορός, μπορεί να επαναπροσδιορίσει την αίσθηση της κοινότητας σε έναν όλο και πιο αποξενωμένο κόσμο.