Το Σύνδρομο μετά τη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (PICS)
Η αποθεραπεία από μια σοβαρή ασθένεια και η έξοδος από τη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) δεν σηματοδοτούν, για μεγάλο μέρος των ασθενών, το τέλος της δοκιμασίας. Αντιθέτως, μια σημαντική μερίδα, έως και 80%, αντιμετωπίζει το Σύνδρομο μετά τη ΜΕΘ (Post-Intensive Care Syndrome – PICS). Πρόκειται για ένα σύνολο σωματικών, γνωσιακών και ψυχικών διαταραχών που δύνανται να επηρεάσουν ουσιωδώς την ποιότητα ζωής και την καθημερινή λειτουργικότητα των ασθενών για εκτεταμένες χρονικές περιόδους, συχνά διαρκείς για μήνες ή και έτη.
Η κρίσιμη ανάγκη για ολοκληρωμένες παρεμβάσεις
Η αντιμετώπιση του PICS αναδεικνύεται σε κεντρική πρόκληση της σύγχρονης εντατικής ιατρικής. Σύμφωνα με τον παθολόγο-εντατικολόγο Δρ. Σταύρο Δημόπουλο, συντονιστή διευθυντή της ΜΕΘ του Ωνασείου, η υιοθέτηση ενός συνεκτικού πλαισίου παρεμβάσεων μπορεί να επιφέρει μείωση της επίπτωσης του συνδρόμου κατά 30% έως 40%. Αυτό το πλαίσιο περιλαμβάνει:
- Πρώιμη κινητοποίηση των ασθενών.
- Περιορισμό της καταστολής, όπου αυτό είναι εφικτό και ενδείκνυται.
- Δημιουργία ενός πιο ανθρώπινου περιβάλλοντος εντός της ΜΕΘ.
- Ενεργή συμμετοχή της οικογένειας στη διαδικασία νοσηλείας και αποκατάστασης.
Τα ευρήματα αυτά, που επισημάνθηκαν σε συνέντευξη στο Πρακτορείο FM, υπογραμμίζουν την ανάγκη για μια ολιστική προσέγγιση που υπερβαίνει την οξεία φάση της νόσου.
Πρωτοβουλίες για την υποστήριξη των ασθενών
Αναγνωρίζοντας την κρισιμότητα της κατάστασης, ο Δρ. Δημόπουλος αποκάλυψε ότι το Ωνάσειο έχει ήδη δρομολογήσει τον σχεδιασμό μιας ολοκληρωμένης δομής παρακολούθησης για τους ασθενείς μετά τη νοσηλεία τους στη ΜΕΘ. Η δομή αυτή θα περιλαμβάνει:
- Εξειδικευμένο ιατρείο.
- Κέντρο αποκατάστασης, το οποίο βρίσκεται σε φάση ενεργοποίησης.
Η υλοποίηση τέτοιων προγραμμάτων κρίνεται απαραίτητη για την εμπέδωση ενός συστήματος υγείας που προσφέρει όχι μόνο επιβίωση, αλλά και ουσιαστική ποιότητα ζωής στους ασθενείς που διέρχονται την εμπειρία της εντατικής νοσηλείας. Η επένδυση σε υποδομές και πρωτόκολλα που υποστηρίζουν τον ασθενή πέραν της άμεσης κρίσης αποτελεί δείκτη προόδου και ανθρωποκεντρικής προσέγγισης στην ιατρική περίθαλψη.