Η Μετάβαση από τη Φυσική Όραση στην Κοινωνική Ενόραση

Η Πηνελόπη Φλουρή παρουσιάζει μια θεατρική διασκευή του κορυφαίου μυθιστορήματος του νομπελίστα Ζοζέ Σαραμάγκου, «Περί Τυφλότητας», εστιάζοντας στην έννοια της όρασης ως μετάβασης και όχι ως απλής στέρησης. Η προσέγγιση αυτή αναδεικνύει την ικανότητα του ανθρώπου να αντιλαμβάνεται τον κόσμο πέρα από τα φυσικά όρια.

Η «Λευκή Πληγή» και η Διάλυση του Κοινωνικού Ιστού

Σε ένα απροσδιόριστο αστικό τοπίο, μια μυστηριώδης επιδημία λευκής τύφλωσης εξαπλώνεται ανεξέλεγκτα, πλήττοντας το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού. Εν μέσω αυτής της δυστοπικής συνθήκης, μία μόνη γυναίνα διατηρεί μυστηριωδώς την όρασή της. Ο κρατικός μηχανισμός, στην προσπάθειά του να διαχειριστεί την κρίση, επιβάλλει καραντίνα, επικαλούμενος το δημόσιο συμφέρον. Ωστόσο, η «λευκή πληγή» αποδεικνύεται αδάμαστη. Η κατάρρευση των κρατικών δομών ακολουθείται από τη διάλυση των κοινωνικών ιστών και την επικράτηση της βίας και της εξαθλίωσης ως νέα, πλέον, κανονικότητα.

Η Γυναίκα που Βλέπει: Φύλακας της Ανθρωπιάς

Η γυναίκα που παραμένει βλέπουσα, εν μέσω της καθολικής τύφλωσης, καθίσταται μάρτυρας της φρίκης που εκδηλώνεται. Παράλληλα, αναλαμβάνει έναν ρόλο φύλακα της ανθρωπιάς, της διασύνδεσης και της λυτρωτικής αλήθειας. Η παρουσία της υπογραμμίζει τη διαχρονική ανθεκτικότητα του ανθρώπινου πνεύματος απέναντι στην κατάρρευση.

Η Σκηνοθετική Προσέγγιση: Θραύσματα Επανεφεύρεσης

• Η παράσταση αποτελεί μια σύγχρονη σκηνική μεταφορά, προσαρμοσμένη για πέντε ηθοποιούς.
• Χαρακτηριστική είναι η επιλογή του χώρου του H.ug (Human Underground), ο οποίος προσδίδει στην παραγωγή έναν ιδιαίτερο και υποβλητικό χαρακτήρα.
• Αποφεύγεται η γραμμική αφήγηση, ενώ αξιοποιείται η αποσπασματική δομή ενός εφιαλτικού οράματος.
• Η σκηνοθεσία φωτίζει στιγμιότυπα κατάρρευσης και αναγέννησης, αναδεικνύοντας την ικανότητα του ανθρώπου για επανεφεύρεση ακόμη και στις πλέον ακραίες συνθήκες.
• Η διασκευή αποσκοπεί όχι στην απλή αναπαράσταση, αλλά στην ερμηνεία της συνθετότητας της ανθρώπινης φύσης υπό το πρίσμα της κρίσης.