Σπασμένες μαρμάρινες πλάκες πεταμένες ανάμεσα σε τάφους.
Κομμένοι κορμοί και μπάζα στοιβαγμένα δίπλα σε μνήματα.
Σκουπίδια, πλαστικά μπουκάλια, ξερά στεφάνια παρατημένα.
Χόρτα και αγριόχορτα να έχουν “καταπιεί” διαδρόμους.
Σκουριασμένα μεταλλικά κουτιά, εγκατάλειψη, αδιαφορία.
Αυτή είναι η εικόνα που αντικρίζει όποιος επισκέπτεται σήμερα το Δημοτικό Κοιμητήριο Χαλκουτσίου.
Το ερώτημα είναι απλό.
Ο Δήμαρχος Ωρωπού, Γιώργος Γιασημάκης, έχει περάσει από εκεί;
Έχει περπατήσει ανάμεσα στα μνήματα;
Έχει δει με τα μάτια του αυτή την κατάσταση;
Ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος για τα Δημοτικά Κοιμητήρια, κ. Γιάννης Κανελλόπουλος, θα απολογηθεί για αυτές τις εικόνες; Ή θεωρούν ότι πρόκειται για “λεπτομέρειες”;
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για έναν απλό δημόσιο χώρο.
Μιλάμε για τον χώρο όπου αναπαύονται οι άνθρωποι μας.
Για τον χώρο που επισκέπτονται μανάδες, πατέρες, παιδιά.
Για τον χώρο που συμβολίζει σεβασμό.
Και ο σεβασμός δεν φαίνεται στα λόγια. Φαίνεται στο αποτέλεσμα.
Τα κρίσιμα ερωτήματα
- Πού πάνε τα ανταποδοτικά τέλη των δημοτών;
- Πού κατευθύνονται οι επιχορηγήσεις;
- Υπάρχει πρόγραμμα συντήρησης;
- Υπάρχει εποπτεία;
- Υπάρχει υπεύθυνος που να λογοδοτεί;
Δεν είναι δυνατόν το 2026 δημοτικό κοιμητήριο να θυμίζει εγκαταλελειμμένο οικόπεδο.
Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν μπάζα ανάμεσα σε μνήματα.
Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν σπασμένες πλάκες εκτεθειμένες.
Δεν είναι δυνατόν να βλέπουμε σκουπίδια και ακαθαρσίες δίπλα σε τάφους.
Αυτό δεν είναι απλώς εικόνα εγκατάλειψης.
Είναι εικόνα διοικητικής αποτυχίας.
Σεβασμός στους ζωντανούς – τιμή στους νεκρούς
Η φροντίδα των κοιμητηρίων δεν είναι “έργο βιτρίνας”.
Δεν κόβει κορδέλες.
Δεν βγάζει φωτογραφίες.
Αλλά δείχνει πολιτισμό.
Και σήμερα, στο Χαλκούτσι, ο πολιτισμός αυτός απουσιάζει.
Οι δημότες δικαιούνται απαντήσεις.
Δικαιούνται καθαριότητα.
Δικαιούνται αξιοπρέπεια.
Η σιωπή δεν είναι απάντηση.
Η αδιαφορία δεν είναι πολιτική.
Περιμένουμε ξεκάθαρη τοποθέτηση, με χρονοδιάγραμμα και με πράξεις.
