Η θεατρική παραγωγή «Καρυάτιδα!», δημιούργημα του Γιώργου Καπουτζίδη, η οποία χαρακτηρίστηκε από το κοινό και τους κριτικούς ως κωμωδία με αιχμηρό χιούμορ και διεισδυτική ματιά στην ελληνική κοινωνική πραγματικότητα, ξεκίνησε την καλοκαιρινή της περιοδεία. Η παράσταση, έχοντας προηγηθεί δύο επιτυχημένων κύκλων σε αθηναϊκές σκηνές, αρχικά στο ΡΕΞ και στη συνέχεια στο Θέατρο ΚΑΠΠΑ, ανανέωσε το ραντεβού της με το πανελλήνιο κοινό.

Η δραματουργία της επιστροφής

Ο κεντρικός άξονας του έργου περιστρέφεται γύρω από την υποθετική επιστροφή της έκτης Καρυάτιδας στην πατρίδα, ένα γεγονός που πυροδοτεί μια σειρά αντιδράσεων. Η απεικόνιση των εξελίξεων είναι ενδεικτική της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας: Ο θρίαμβος της επιστροφής μετατρέπεται σε ένα σύνολο από εθνική συγκίνηση, πολιτική υστερία και εντονότατες αντιπαραθέσεις. Οι κρατικοί μηχανισμοί τίθενται σε υπερβολική λειτουργία, οι δηλώσεις αναπροσαρμόζονται διαρκώς και οι τόνοι της δημόσιας αντιπαράθεσης κλιμακώνονται.

Κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις

Στο έργο του Καπουτζίδη, η εθνική υπερηφάνεια έρχεται αντιμέτωπη με τις παρασκηνιακές μηχανορραφίες. Η «Καρυάτιδα!» δεν είναι απλώς μια κωμωδία, αλλά μια σάτιρα εθνικής αυτογνωσίας. Αναδεικνύει την ικανότητα της ελληνικής κοινωνίας να μετατρέπει ένα εν δυνάμει μεγαλειώδες γεγονός σε φιάσκο, το οποίο, με τη σειρά του, προσλαμβάνει διαστάσεις φαρσικού θεάματος. Η παράσταση λειτουργεί ως καθρέφτης, αντικατοπτρίζοντας:

• Την ευκολία με την οποία η κοινωνία διχάζεται.
• Την κυριαρχία του συναισθηματισμού έναντι του ορθολογισμού σε κρίσιμα ζητήματα.
• Την αδυναμία διαχείρισης συμβολικών γεγονότων με σοβαρότητα και συλλογική ωριμότητα.

Μέσα από την υπερβολή και το χιούμορ, ο Καπουτζίδης αγγίζει βαθύτερα ζητήματα σχετικά με την εθνική ταυτότητα, την πολιτική επικοινωνία και τις αντιφάσεις που χαρακτηρίζουν την ελληνική πραγματικότητα.

Η διαχρονικότητα της φαρσοκωμωδίας

Η διαχείριση ενός γεγονότος τέτοιου συμβολισμού, όπως η επιστροφή ενός αρχαιολογικού θησαυρού, αναδεικνύει την εγγενή τάση της ελληνικής δημόσιας σφαίρας προς την υπερβολή και τον αυτοσαρκασμό. Η «Καρυάτιδα!» του Καπουτζίδη αποτυπώνει με ακρίβεια αυτή την ατέρμονη διελκυστίνδα μεταξύ του υψηλού και του γελοίου, του σημαντικού και του ασήμαντου, προσφέροντας ένα έργο που προσκαλεί σε προβληματισμό, παρά το κωμικό του περιτύλιγμα.