Το διαχρονικό έργο και η νέα περίοδος

Το θεατρικό αριστούργημα του Γιώργου Διαλεγμένου, «Χάσαμε τη Θεία Στοπ», μετά την επιτυχή παρουσίαση στο Νέο Θέατρο ΦΙΛΙΠ της Αθήνας, επεκτείνει τον κύκλο παραστάσεών του με μια πανελλαδική περιοδεία. Η παραγωγή, υπό την επιμέλεια της εταιρίας θεατρικών παραγωγών «Μέθεξις» και τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Χρήστου Τριπόδη, αναδεικνύει εκ νέου τις εγγενείς κοινωνικές και υπαρξιακές διαστάσεις του έργου.

Η σύγκρουση προσδοκιών και πραγματικότητας

Στον πυρήνα της δραματουργίας, η παράσταση σκιαγραφεί τη ζωή του Θανάση και της Ουρανίας στο Γκάζι της δεκαετίας του ’50. Εγκλωβισμένοι σε ένα περιβάλλον φτώχειας και μιζέριας, οι δύο ήρωες εναποθέτουν τις ελπίδες τους για κοινωνική ανέλιξη στην αναμενόμενη κληρονομιά μιας κατάκοιτης θείας. Η πρόωρη, μη αναμενόμενη κατάληξη της θείας, ως αποτέλεσμα ενός καβγά και μιας λάθος ενέργειας, πυροδοτεί μια σειρά γεγονότων που αποκαλύπτουν την εύθραυστη φύση των ανθρώπινων προσδοκιών.

Ο θάνατος, αντί να αποτελέσει την πύλη προς την πολυπόθητη λύτρωση, μετατρέπεται σε καταλύτη για μία έκρηξη συναισθημάτων και αποκαλύψεων. Με ένα σκληρό χιούμορ που διαπερνά την ανθρώπινη τραγικότητα, το έργο φέρνει στο προσκήνιο τις ψευδαισθήσεις, τις ενοχές και τα αδιέξοδα που στοιχειώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη, ιδιαίτερα σε περιόδους οικονομικής και κοινωνικής δυσπραγίας. Το ζήτημα της κληρονομιάς παύει να είναι απλώς οικονομικό και ανάγεται σε σύμβολο της χαμένης ελπίδας και των ανολοκλήρωτων φιλοδοξιών.

Συντελεστές και ερμηνευτική προσέγγιση

• Κείμενο: Γιώργος Διαλεγμένος
• Σκηνοθεσία: Χρήστος Τριπόδης
• Σκηνικά – Κοστούμια: Μαρία Φιλίππου
• Παραγωγή: Χρήστος Τριπόδης – Μέθεξις

Ο ανανεωμένος θίασος, που περιλαμβάνει καταξιωμένους ηθοποιούς καθώς και νέες προσθήκες, αναμένεται να προσδώσει νέα πνοή στο εμβληματικό έργο:

• Βίβιαν Κοντομάρη
• Νατάσσα Κοτσοβού
• Φωτεινή Μπαξεβάνη
• Γιώργος Σουξές
• Χρήστος Τριπόδης
• Αγνή Χιώτη

Μαζί τους, ο Βασίλης Γιαννέλος, ενισχύοντας το ερμηνευτικό βάθος της παράστασης. Η ανανέωση του καστ υπογραμμίζει τη διαχρονική ικανότητα του έργου να προσελκύει και να εμπνέει διαφορετικές γενιές καλλιτεχνών, διατηρώντας ακέραια την κριτική του ματιά στην ελληνική κοινωνία.