Το Πρωτοχρονιάτικο Σκίτσο του Αρκά που Σάρωσε: Όταν τα Κάλαντα “Χάνουν τον Δρόμο τους”

Ο κορυφαίος Έλληνας σκιτσογράφος, Αρκάς, για άλλη μια φορά κατάφερε να αποτυπώσει με μοναδικό τρόπο την ελληνική πραγματικότητα και τις ιδιοιτροπίες της, μέσα από ένα πρωτοχρονιάτικο σκίτσο που έγινε αμέσως viral. Αυτή τη φορά, στο επίκεντρο βρίσκεται ο αγαπημένος του χαρακτήρας, ο Θανασάκης, και η… ιδιότυπη εκδοχή του στα παραδοσιακά κάλαντα.

Ο Θανασάκης και το Μυστήριο του “Λο” στα Κάλαντα

Στο εμπνευσμένο σκίτσο, ο μικρός Θανασάκης αναλαμβάνει να πει τα κάλαντα, αλλά με έναν τρόπο που μόνο εκείνος ξέρει! Οι λέξεις “χάνουν” το νόημά τους καθώς παραμορφώνονται από τη συνεχή προσθήκη της συλλαβής “λο”. Το αποτέλεσμα είναι ένας λόγος που ακούγεται γνώριμος, αλλά ταυτόχρονα τελείως ακατανόητος, προκαλώντας γέλιο και προβληματισμό.

Χαρακτηριστικά, ο Θανασάκης απαγγέλλει:

• “Αλχιμηνιά κι αλχιχλονιά, ψηλή μου δεντρολιβανιά”
• “κι αλχή καλός μας χλόνος εκκλησιά με τ’ άγιο θλόνος”

Η Αυτοσαρκαστική Κατάληξη και το Μήνυμα

Η γλωσσική αυτή “παρεξήγηση” οδηγεί τον ίδιο τον Θανασάκη σε μια αυθόρμητη διακοπή του παραστασιακού του: “Έλεος!” αναφωνεί, ενώ στη συνέχεια αυτοσαρκάζεται με την ατάκα: “Δεν είχαμε άλλα λο να βάλουνε σ’ αυτά τα κάλαντα;“

Αυτό το φαινομενικά αθώο γλωσσικό «ατύχημα», που πηγάζει από την ιδιαιτερότητα της προφοράς του Θανασάκη, αποτελεί για τον Αρκά την τέλεια αφορμή να σχολιάσει με σατιρικό τρόπο όχι μόνο τις γλωσσικές ιδιαιτερότητες, αλλά και την τυπική, πολλές φορές χωρίς ουσιαστικό νόημα, επανάληψη των εθίμων. Είναι μια υπενθύμιση ότι ακόμη και στις πιο παραδοσιακές στιγμές, το χιούμορ και η αυτοκριτική έχουν πάντα τη θέση τους.