Το αφήγημα της ζωής ως καθρέφτης της μεταπολεμικής Ελλάδας

Η Αιμιλία Υψηλάντη, μία εμβληματική μορφή του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, παρουσιάζει μία

αφήγηση της προσωπικής της διαδρομής, εκτεινόμενη επί έξι δεκαετίες. Το ιδιωτικό βίωμα της ηθοποιού διαπλέκεται αδιάρρηκτα με τα μείζονα ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα, από τις οδυνηρές συνέπειες του Εμφυλίου πολέμου έως και την σύγχρονη εποχή. Αυτή η σύνδεση αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της δραματουργίας της.

Η διαπραγμάτευση της ταυτότητας στο σύγχρονο τοπίο

«Κάθε φορά που ανακαλούμε ιστορίες από τον βίο μας, τις αναδιαμορφώνουμε», επισημαίνει η ίδια η Υψηλάντη. Σε μια εποχή όπου η ταυτότητα υφίσταται συνεχείς διαπραγματεύσεις, τόσο στον κυβερνοχώρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης όσο και στη δημόσια σφαίρα, ακόμη και εντός των διαπροσωπικών σχέσεων, ανακύπτει το κρίσιμο ερώτημα: Ποια είναι η ουσία της διαδικασίας αυτοαφήγησης; Η παραστασιακή προσέγγιση της Αιμιλίας Υψηλάντη εκκινεί από μια φαινομενικά απλή, καθημερινή σκηνή: Ένας ηθοποιός παραμένει επί σκηνής μετά την ολοκλήρωση της παράστασης. Δεν αποχωρεί. Αντιθέτως, αρχίζει να ομιλεί.

Μνήμη και αναδημιουργία της προσωπικής ιστορίας

Η αφήγηση ανασύρει εικόνες, αναμνήσεις, θραύσματα ζωής: τα παιδικά χρόνια, την οικογενειακή μήτρα, τις ερωτικές σχέσεις, τις κοινωνικές επιταγές, τη σχέση με το σώμα, την έννοια της ελευθερίας. Ωστόσο, τίποτε δεν επιστρέφει στην αρχική του μορφή. Κάθε ανάμνηση υπόκειται σε μετασχηματισμό κατά τη στιγμή της αφήγησής της. Κάθε ιστορία μετατρέπεται σε μία νέα εκδοχή του παρελθόντος, προσφέροντας μια διαρκώς εξελισσόμενη ερμηνεία της ζωής της.