Το Νομικό Πλαίσιο της Άμβλωσης στην Ελλάδα: Τι Πρέπει να Γνωρίζετε
Η συζήτηση γύρω από την άμβλωση αποτελεί ένα διαρκές και ευαίσθητο θέμα, τόσο στην κοινωνία όσο και στη νομοθεσία. Στην Ελλάδα, η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης είναι νόμιμη, αλλά διέπεται από συγκεκριμένες προϋποθέσεις που καθορίζονται σαφώς από τον νόμο. Πρόσφατα, η δημόσια διαβούλευση που ζήτησε η Παιδίατρος Μαρία Καρυστιανού, άνοιξε εκ νέου τον διάλογο σχετικά με τα δικαιώματα του εμβρύου και της γυναίκας, αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα του ζητήματος.
Πότε Επιτρέπεται η Τεχνητή Διακοπή της Εγκυμοσύνης στην Ελλάδα;
Η ελληνική νομοθεσία, μέσω του άρθρου 304 του Ποινικού Κώδικα, ορίζει τις περιπτώσεις στις οποίες επιτρέπεται η νόμιμη άμβλωση. Η πρώτη αναγνώριση αυτού του δικαιώματος έγινε με το άρθρο 5§3 του Ν. 821/1978 και περιλαμβάνει τις εξής κύριες περιπτώσεις:
- Μέχρι τη 12η εβδομάδα της κύησης: Η άμβλωση επιτρέπεται εάν υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για την ψυχική υγεία της μητέρας. Αυτή η κατάσταση πρέπει να διαπιστωθεί επίσημα από ψυχίατρο, ο οποίος εργάζεται σε Νοσηλευτικό Ίδρυμα Δημοσίου Δικαίου.
- Μέχρι την 20ή εβδομάδα της κύησης: Σε αυτή την περίπτωση, η διακοπή της εγκυμοσύνης είναι δυνατή εφόσον έχουν διαγνωστεί, μέσω σύγχρονων προγεννητικών ελέγχων, σοβαρές ανωμαλίες στο έμβρυο που θα οδηγήσουν στη γέννηση παθολογικών νεογνών.
Η Σημασία της Συναίνεσης και οι Ποινικές Κυρώσεις
Είναι εξαιρετικά σημαντικό να τονιστεί ότι κάθε τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης απαιτεί την πλήρη και ανεπιφύλακτη συναίνεση της εγκύου. Η διενέργεια άμβλωσης χωρίς τη συναίνεση της γυναίκας αποτελεί σοβαρότατο αδίκημα και τιμωρείται αυστηρά από τον νόμο, προβλέποντας ποινή κάθειρξης έως 10 ετών. Αυτή η διάταξη υπογραμμίζει την κεντρική σημασία της αυτοδιάθεσης της γυναίκας και την προστασία της από οποιαδήποτε μορφή καταναγκασμού ή παράνομης παρέμβασης στο σώμα της.
Η Θέση της Μαρίας Καρυστιανού και η Δημόσια Διαβούλευση
Η πρόταση της Μαρίας Καρυστιανού για δημόσια διαβούλευση αναφορικά με το θέμα των εκτρώσεων στην Ελλάδα, προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον. Ως παιδίατρος, δηλώνει ότι βρίσκεται «διχασμένη για το ποια δικαιώματα» πρέπει να υπερισχύουν, αυτά του εμβρύου ή της γυναίκας. Η πρωτοβουλία της αναδεικνύει την ηθική και δεοντολογική διάσταση του ζητήματος, καλώντας την κοινωνία σε έναν ανοιχτό και εποικοδομητικό διάλογο, πέρα από το στενό νομικό πλαίσιο.
Ο διάλογος αυτός είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση των διαφορετικών πτυχών που συνθέτουν το ευαίσθητο αυτό ζήτημα, λαμβάνοντας υπόψη τόσο την επιστημονική πρόοδο όσο και τις σύγχρονες κοινωνικές αντιλήψεις περί δικαιωμάτων και αυτοδιάθεσης.