Η νέα θεατρική περίοδος φέρνει στο προσκήνιο μια συνεργασία με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς οι καταξιωμένοι καλλιτέχνες Φάνης Μουρατίδης και Λάκης Λαζόπουλος συμπράττουν στην παράσταση «Breaking God». Το έργο αυτό, όπως προκύπτει, επιχειρεί να προσεγγίσει με χιούμορ και ενίοτε οξύτητα, σύγχρονα κοινωνικά και υπαρξιακά διλήμματα, αναδεικνύοντας τις ανθρώπινες αντιφάσεις αλλά και τα κοινά μας σημεία αναφοράς.

Η Αφηγηματική Βάση: Ένα Υποθετικό Σενάριο

Ο πυρήνας της πλοκής περιστρέφεται γύρω από ένα υποθετικό σενάριο όπου μια ανώτερη οντότητα, αντιλαμβανόμενη την κάμψη της επιρροής της και την ανάγκη για ανανέωση της επικοινωνίας με το «κοινό» της, αποφασίζει τη διενέργεια ενός «επαναπροσδιορισμού» της εικόνας της. Η διαπίστωση πως η «δημοτικότητα» έχει φθίνει, και τα «νούμερα» είναι απογοητευτικά, οδηγεί στην απόφαση για ένα γενναίο «restart», μια «παγκόσμια περιοδεία» με στόχο την αναζήτηση νέων φορέων επικοινωνίας. Ενδεικτική της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας είναι η επιλογή της αναζήτησης «celebrities» έναντι «προφητών», αναδεικνύοντας την επιρροή της μαζικής κουλτούρας και της εικόνας.

Η Οδύσσεια προς την Ελλάδα

Στην εξελικτική πορεία των γεγονότων, μια απρόβλεπτη τροπή οδηγεί την εν λόγω οντότητα στην Ελλάδα. Το γεγονός αυτό, αν και παρουσιάζεται ως «ατύχημα», λειτουργεί αφηγηματικά ως μια αναγκαία επιστροφή σε τόπους όπου η πνευματική αναζήτηση και η ανθρώπινη υπόσταση έχουν επανειλημμένα αποτελέσει αντικείμενο βαθιάς εξέτασης. Η παράσταση, όπως προαναφέρθηκε, θέτει ερωτήματα που δεν αποσκοπούν στην άμεση απάντηση, αλλά στην πρόκληση σκέψης και στην ανάδειξη της πολυπλοκότητας της ανθρώπινης φύσης.

Κοινωνικές Προεκτάσεις και Σχολιασμός

• Η κριτική της εικόνας: Το έργο φέρει σαφώς στοιχεία σχολιασμού της εμμονής της σύγχρονης κοινωνίας με την εικόνα, την αναγνωρισιμότητα και τη διαρκή ανάγκη για «rebranding» ακόμη και σε πνευματικό επίπεδο.
• Αναζήτηση νοήματος: Η «επιστροφή» σε μια χώρα με μακρά ιστορία φιλοσοφικής αναζήτησης υποδηλώνει μια προσπάθεια ανασύνδεσης με θεμελιώδη ερωτήματα πέρα από την επιφανειακή δημοτικότητα.
• Το χιούμορ ως εργαλείο: Η επιλογή του χιούμορ ως βασικού μέσου έκφρασης επιτρέπει την προσέγγιση βαθέων θεμάτων χωρίς δογματισμό, ανοίγοντας δρόμους για προβληματισμό.

Η συνεργασία των δύο καλλιτεχνών, με την εμπειρία και την καλλιτεχνική τους διαδρομή, δημιουργεί προσδοκίες για μια παράσταση που θα συνδυάσει το ψυχαγωγικό στοιχείο με την ουσιαστική κοινωνική και υπαρξιακή κριτική. Η «θεϊκή» αυτή συνάντηση επί σκηνής αποτελεί, δίχως άλλο, ένα από τα θεατρικά γεγονότα που αναμένεται να απασχολήσουν τον πολιτιστικό διάλογο κατά την επερχόμενη θεατρική σεζόν.