Η χθεσινή ανάρτηση γνωστού υποστηρικτή της δημοτικής αρχής για το ΕΕΕΕΚ Ωρωπού δεν προκάλεσε απλώς αντιδράσεις, πάρα μόνο οργή! Και όχι άδικα.
Γιατί όταν μιλάς για παιδιά με αναπηρία, για οικογένειες που επί 7 χρόνια δίνουν καθημερινό αγώνα αξιοπρέπειας, θέλει πολύ θράσος να επιχειρείς να παρουσιάσεις ως «επιτυχία» αυτό που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια.
Το ΕΕΕΕΚ Ωρωπού δεν “γεννήθηκε” ξαφνικά από κάποια μαγική σύσκεψη στο Δημαρχείο.
Δεν εμφανίστηκε επειδή κάποιοι «γνωρίζονταν» με γραμματείς υπουργείων.
Δεν προχώρησε επειδή κάποιοι έκαναν δημόσιες σχέσεις και φωτογραφίες.
Το ΕΕΕΕΚ προχώρησε γιατί υπήρξαν γονείς που δεν σταμάτησαν να φωνάζουν.
Γιατί υπήρξαν άνθρωποι που συγκρούστηκαν, εκτέθηκαν, κουράστηκαν, ταπεινώθηκαν και συνέχισαν.
Γιατί υπήρξαν πολίτες που πίεσαν πολιτικά, κοινωνικά και θεσμικά.
Γιατί το θέμα πήγε παντού.
Γιατί υπήρξαν δημόσιες καταγγελίες, αναφορές, δημοσιότητα και συνεχής έκθεση ενός τεράστιου προβλήματος που κάποιοι ήθελαν για χρόνια να μένει στην άκρη. Γιατί υπήρχε και μια αντιπολίτευση που κρατούσε το θέμα συνεχώς στην επιφάνεια.
Κυρίως όμως γιατί υπήρξε μια μάνα.
Η Μαρία Κασαμπαλάκου.
Μια γυναίκα που, σύμφωνα με δεκάδες πολίτες, δεν σταμάτησε ούτε μία στιγμή να παλεύει για αυτά τα παιδιά όταν άλλοι σιωπούσαν ή έβρισκαν δικαιολογίες.
Αυτή η τεράστια κοινωνική πίεση ήταν που ανάγκασε ακόμη και την ίδια την Υπουργό Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη, να σηκώσει τα μανίκια (και μπράβο της) και να δώσει εντολή σε υπηρεσιακούς παράγοντες του Υπουργείου να κατέβουν στον Ωρωπό, να σηκώσουν από τις καρέκλες τους τους «κουρασμένους» της δημοτικής αρχής και να προχωρήσουν επιτέλους τις διαδικασίες για τη λειτουργία του ΕΕΕΕΚ Ωρωπού.
Αυτό δεν μπορεί να το διαγράψει καμία ανάρτηση “υπεράσπισης”.
Αντιθέτως, η προσπάθεια να παρουσιαστεί περίπου ως… υπερβολή ή λαϊκισμός η πίεση που ασκήθηκε από γονείς, πολίτες και αντιπολίτευση, μόνο προσβολή μπορεί να θεωρηθεί απέναντι σε ανθρώπους που βίωσαν την αδιαφορία επί χρόνια.
Και υπάρχει ένα ερώτημα που παραμένει αμείλικτο.
Αφού όλα δούλευαν τόσο “μεθοδικά και συστηματικά”, γιατί το σχολείο δεν λειτουργεί εδώ και 7 χρόνια;
Γιατί χρειάστηκαν δημόσιες καταγγελίες;
Γιατί χρειάστηκαν πιέσεις στην Ευρώπη;
Γιατί χρειάστηκε να φτάσει το θέμα παντού για να εμφανιστεί ξαφνικά κινητικότητα;
Η κοινωνία δεν είναι αφελής.
Βλέπει, θυμάται και κρίνει!
Και κάτι ακόμη.
Κανείς δεν έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί τα παιδιά με ειδικές ανάγκες ως επικοινωνιακή “ασπίδα” πολιτικής υπεράσπισης.
Ούτε να βαφτίζει «εχθρούς» όσους πίεζαν για να γίνει το αυτονόητο.
Γιατί αν κάποιοι πραγματικά “προκαλούν”, δεν είναι οι γονείς που αγωνίστηκαν.
Είναι όσοι μετά από 7 χρόνια αδράνειας ζητούν και χειροκρότημα.
Η κοινωνία του Ωρωπού δεν ζητά πανηγύρια.
Ζητά αξιοπρέπεια για αυτά τα παιδιά.
Και αυτό δεν είναι ούτε πολιτική χάρη, ούτε επικοινωνιακή επιτυχία.
Είναι υποχρέωση!