Η Φένια Παπαδόδημα, διακεκριμένη καλλιτέχνις με πολυσχιδή δράση στον χώρο της μουσικής και του θεάτρου, επανέρχεται στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Μετά την απήχηση της παράστασης «Uccelli del mare», η νέα της ερμηνευτική προσέγγιση αναδύει τραγούδια και ύμνους που διαμόρφωσαν τη μουσική κληρονομιά της Μεσογείου, από τη Δύση έως την Ανατολή, διαπερνώντας αιώνες.

Η Διαχρονική Διαδρομή της Μεσογειακής Μουσικής

Η μουσική της Μεσογείου, όπως και οι θαρραλέοι «Υδροβάτες» που διασχίζουν τις θάλασσες, αποτελεί φορέα πολιτισμικών ανταλλαγών. Τραγούδια και μελωδίες, μεταφραζόμενα από γλώσσα σε γλώσσα και ταξιδεύοντας από λιμάνι σε λιμάνι, ενσωμάτωσαν αφηγήσεις, μυθοπλασίες, ανθρώπινες ιστορίες ποικίλου δραματικού και κωμικού χαρακτήρα. Αυτό το πολιτισμικό φαινόμενο αντικατοπτρίζει την αδιάκοπη αλληλεπίδραση των λαών της περιοχής.

Μουσική και Αφήγηση: Ένας Μεσαιωνικός Καμβάς

Ο πυρήνας της παράστασης συγκροτείται γύρω από ένα μεσαιωνικό παραμύθι. Το θέμα του, η σχέση μεταξύ έρωτα και θανάτου, αναδεικνύεται μέσα από τη μνήμη, προσδίδοντας στην αφήγηση ένα φιλοσοφικό βάθος. Η μουσική και τα επιλεγμένα ορχηστρικά μέρη δεν λειτουργούν ως απλή συνοδεία, αλλά διαπλέκονται με την αφήγηση, ενισχύοντας τη συναισθηματική και εννοιολογική βαρύτητα του έργου.

Επιλογές Συνθέσεων

• Αρχαίες Ρίζες: Το μουσικό ταξίδι ξεκινά από τον 12ο αιώνα, περιλαμβάνοντας συνθέσεις της Reine Blanche de Castille, καθώς και τις «Cantigas de Santa Maria» του Alfonso el Sabio, δείγματα της πλούσιας μεσαιωνικής γραφής.
• Μεταγενέστεροι Ήχοι: Η επιλογή επεκτείνεται σε τραγούδια τροβαδούρων, αντικατοπτρίζοντας την παράδοση των περιπλανώμενων καλλιτεχνών που διέδιδαν τις τέχνες τους σε όλη την Ευρώπη.
• Εβραϊκή Κληρονομιά: Συγκεκριμένα, η παράσταση ενσωματώνει και παραδοσιακές μελωδίες των Σεφαρδιτών, αναδεικνύοντας την πολυπολιτισμική διάσταση της Μεσογείου και τη συμβολή της εβραϊκής παράδοσης στον μουσικό της πλούτο.

Η Φένια Παπαδόδημα, μέσα από αυτήν την επιμελή επιλογή και ερμηνεία, επιχειρεί μια συγκριτική ανάγνωση της μεσογειακής μουσικής ιστορίας, υπογραμμίζοντας τις κοινές ρίζες και τις διακλαδώσεις που διαμόρφωσαν την πολιτιστική μας ταυτότητα.