Στο περιθώριο του Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε. που πραγματοποιήθηκε στο Λουξεμβούργο τη Δευτέρα, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, συναντήθηκε με τον Τούρκο ομόλογό του, Χακάν Φιντάν. Κατά τη διάρκεια της διμερούς επαφής, ο κ. Γεραπετρίτης επανέλαβε τις ελληνικές θέσεις, ξεκαθαρίζοντας ότι η οριοθέτηση της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας αποτελεί «τη μία και μόνη διαφορά» ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, ενώ τα ζητήματα κυριαρχίας δεν τίθενται σε διαπραγμάτευση.
Η εστίαση της συνάντησης αφορούσε επίσης τις πρόσφατες περιφερειακές και διεθνείς εξελίξεις. Μεταξύ των θεμάτων που συζητήθηκαν ήταν η κατάσταση στη Μέση Ανατολή – και ειδικά η εφαρμογή της πρώτης φάσης του ειρηνευτικού σχεδίου για τη Γάζα – καθώς και η πρόταση της Ελλάδας για τη σύσταση ενός πολυμερούς σχήματος «5 × 5», που θα περιλαμβάνει τις πέντε παράκτιες χώρες της περιοχής, με στόχο τη διασφάλιση της σταθερότητας στον άξονα της Ανατολικής Μεσογείου.
Η διμετής αυτή συνάντηση έρχεται σε ένα φόντο αυξανόμενης έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, καθώς η Άγκυρα έχει εκφράσει αντιδράσεις στην ελληνική στάση απέναντι σε πρωτοβουλίες όπως το πρόγραμμα SAFE της Ε.Ε. και στις διατυπώσεις περί υφαλοκρηπίδας και διεθνών δικαιωμάτων. Ο κ. Γεραπετρίτης, από την πλευρά του, τόνισε ότι η ενεργητική εξωτερική πολιτική της Ελλάδας βασίζεται σε αρχές όπως το διεθνές δίκαιο και η μη ετεροκαθοριζόμενη στάση στα θέματα εθνικού συμφέροντος.
Με τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό να βρίσκονται σε στάδιο αναμονής – και με την προοπτική άτυπης διευρυμένης συνάντησης στο τέλος του 2025 – η ελληνική πλευρά προσβλέπει σε «νέο κεφάλαιο ελπίδας και προσδοκίας» με την εκλογή του Τουφάν Ερχιουμάν ως ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Ο κ. Γεραπετρίτης υπενθύμισε πως η επανένωση της Κύπρου θα πρέπει να στηρίζεται στις σχετικές αποφάσεις του Συμβούλιο Ασφαλείας ΟΗΕ.
Η συνάντηση με τον Χακάν Φιντάν αποτελεί ακόμη ένα βήμα στην προσπάθεια της Αθήνας να κρατήσει ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με την Τουρκία, ενόψει των κρίσιμων γεωπολιτικών μετατοπίσεων στην Ανατολική Μεσόγειο και της ανάγκης να ενισχυθεί ο ρόλος της Ελλάδας και της Ε.Ε. στη χάραξη μιας νέας, πιο αυτόνομης και ισχυρής ευρωπαϊκής στρατηγικής άμυνας.