Κάθε Μεγάλη Εβδομάδα, η προβολή της σειράς «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» συνιστά πλέον ένα αναπόφευκτο τηλεοπτικό γεγονός. Για πλήθος τηλεθεατών, εντάσσεται οργανικά στο πασχαλινό κλίμα, αποτελώντας ένα τελετουργικό που διαρκώς αναβιώνει επί δεκαετίες. Πέραν όμως των εμβληματικών σκηνών και της βαθιάς θρησκευτικής ατμόσφαιρας, υφίστανται επιλογές και παρασκήνια που παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστα στο ευρύ κοινό.

Η σκηνοθετική προσέγγιση: Η επιλογή του μη αναγνωρίσιμου

Ο Φράνκο Τζεφιρέλι, ο διακεκριμένος σκηνοθέτης του έργου, υιοθέτησε εξαρχής μια σαφή και αδιαπραγμάτευτη αρχή: ο ηθοποιός που θα ενσάρκωνε τον Ιησού δεν έπρεπε να είναι διάσημος. Η αιτιολόγηση αυτής της απόφασης ήταν απλή αλλά θεμελιώδης. Όπως ο ίδιος ο Τζεφιρέλι είχε δηλώσει, επιθυμούσε το κοινό να αντικρύζει τον Θεάνθρωπο αυτοπροσώπως και όχι έναν ήδη καθιερωμένο πρωταγωνιστή, του οποίου η αναγνωρισιμότητα θα επισκίαζε την ιερότητα του ρόλου. Η προσέγγιση αυτή απέβλεπε στην αφύπνιση της πνευματικής διάστασης, δίχως παρεμβολές από την κοσμική αίγλη ενός σταρ.

Η καθοριστική επιλογή: Ρόμπερτ Πάουελ

Η αναζήτηση οδήγησε τελικά στον Ρόμπερτ Πάουελ, έναν Βρετανό ηθοποιό με περιορισμένη φήμη την εποχή εκείνη. Η επιλογή του συγκεκριμένου προσώπου αποδείχθηκε εκ των υστέρων καταλυτική. Η μορφή του Πάουελ ταυτίστηκε όσο καμία άλλη με το πρόσωπο του Ιησού στη σύγχρονη τηλεοπτική και κινηματογραφική ιστορία. Η λιτότητα της έκφρασης και η εσωτερική δύναμη που απέπνεε συνέβαλαν στην παγίωση μιας εικόνας που ξεπέρασε τα όρια της απλής αναπαράστασης.

Το βλέμμα ως σύμβολο

Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά στοιχεία της σειράς είναι το διεισδυτικό, σχεδόν υπνωτιστικό βλέμμα του Ιησού. Αυτό δεν αποτελούσε προϊόν τυχαιότητας. Ο Πάουελ, καθοδηγούμενος από τον Τζεφιρέλι, υιοθέτησε συγκεκριμένες τεχνικές για να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα, αφήνοντας το βλέμμα του να εκφράζει μια βαθιά πνευματικότητα και αυθεντία. Η απουσία βλεφαρίδων και φρυδιών, σε συνδυασμό με ειδικό μακιγιάζ και τεχνικές φωτισμού, συνέβαλε στη δημιουργία ενός οπτικού αποτελέσματος που ενίσχυε την αίσθηση του υπερβατικού.

Η τεχνική πίσω από την έκφραση

• Απουσία βλεφαρισμού: Ο Πάουελ εκπαιδεύτηκε να διατηρεί το βλέμμα του σταθερό για μεγάλα χρονικά διαστήματα, προσδίδοντας μια αίσθηση αιωνιότητας και γαλήνης.
• Μακιγιάζ και φωτισμός: Η έμφαση στα μάτια ενισχυόταν τεχνητά, τονίζοντας το βάθος και την εκφραστικότητά τους.
• Εσωτερική προβολή: Ο ηθοποιός κλήθηκε να εντρυφήσει στην εσωτερική διάσταση του χαρακτήρα, μεταφέροντας την πνευματική του δύναμη μέσα από την οπτική επαφή.

Η δεξιότητα του Τζεφιρέλι να αναδείξει αυτά τα στοιχεία, σε συνδυασμό με την ερμηνεία του Πάουελ, συνέβαλε στη δημιουργία ενός μνημειώδους έργου που εξακολουθεί να επηρεάζει βαθιά το κοινό, τόσο σε θρησκευτικό όσο και σε πολιτιστικό επίπεδο. Η επιλογή του Τζεφιρέλι να αναζητήσει το «αγνό» και το «αφιλτράριστο» στην ερμηνεία του Ιησού, υπήρξε, εκ του αποτελέσματος, μια καίρια σκηνοθετική απόφαση που διαμόρφωσε την ιστορία της τηλεοπτικής παραγωγής.